اعتراف مي كنم
به شنبه
آن حس كور بي درنگ
كه صليب وار
زير تلالو چشمهايت
در نوسانم
اين يك شب را مهمان ناخواندگي من باش
اين يك شب پير
.
.
در تقدس نفس هايم
كمي هم تو مريم باش
و معجزه اي براي شعرهاي باكره ام
تا فرستاده اي باشم
از ميان دست هايت
و اعتراف مي كنم
به شنبه
آن حس كور بي درنگ ...

پ.ن1: چه حس عجيبي داره وقتي آقا دوباره تو رو مي طلبه.!
پ.ن2: وقتي كه شعر هم بهانه بگيرد....!
پ.ن3: اين يك دلنوشته است، همين.!
پ.ن4: ممنون از دوستان كه من و تشويق مي كنن با اين استعداد كورم باز هم بنويسم.!

يا حق.

 

نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387 به قلم سارا| |